Vorige maand keek ik vol ongeloof naar de documentaire #FollowMe. over Instagram en de hele fake wereld die erachter blijkt te zitten. Heb je die al bekeken? Doen hoor! Je valt van de ene verbazing in de andere. Programmamaker Nicolaas Veul is uitgebreid op onderzoek gegaan en het is allemaal nog veel gekker dan je ooit zou kunnen denken. Iedereen kan tegenwoordig influencer worden.. Schiet wat toffe beelden en slinger die online. Pas wat wondertrucs en tools toe, vervolgens schiet je profiel mijlen hoog. Toch? 

Net als het internet heeft Instagram een duistere kant, een kant die mij als fanatieke Instagrammer eigenlijk helemaal niet zo aanstaat. Het kopen van volgers, verklote algoritmes (wist je dat maar 2% van je volgers je berichten in de homepage voorbij ziet komen?) en de echte ‘unieke’ sponsorkutjes. Like, volg, like, like, like, volg. Twee volgers meer, drie volgers minder. Vermoeiend, dat kan Instagram zijn. Want, wie een (instagram)blogger wil zijn, moet een mooie feed hebben. En heb je net je feed een beetje voor elkaar, haalt Instagram vast wel weer een geintje uit. Hoewel..Yep, hier spreekt een echte Instagram verslaafde met obsessie-issues betreft dé feed.

Facebook is passé, Instagram is hét sociale medium. De Paus zit erop, celebraties, politici, kortom: iedereen. Zelf heb ik twee accounts. Nu denk je misschien zozo, jij hebt er zin in. Dat is ook wel zo. Al moet ik zeggen dat het qua content niet eens op elkaar lijkt. Sinds 2013 heb ik mijn ‘echte’ account (met meer blog/influence-achtige plaatjes, die iets meer dan 5000 volgers heeft. In 2017 kwam daar een tweede account bij, speciaal voor mensen die ik persoonlijk kende, om leuke selfies en ‘prive’fotos te kunnen delen. Ik scroll dagelijks door de foto’s van het leven van anderen. Langzaam maar zeker veranderde mijn tijdlijn. Grappige plaatjes van vrienden maakten plaats voor advertenties, influencers en andere sterren. Dan zag ik weer iemand een luxe hamburger eten of helemaal opgemaakt in bed zitten met de hashtag #wokeuplike this. Ik begon me al snel af te vragen: wat is echt? 

Het moet verleidelijk zijn om mee te doen aan het getallenspel op Instagram. Dat begrijp ik maar al te goed. Voor bedrijven en influencers betekenen meer likes en comments simpelweg hogere inkomsten. Ik kan me goed voorstellen dat veel mensen ‘Insta-moe’ zijn. Je moet je er altijd van je beste kant laten zien, ook al heb je een kutdag. Post je een paar dagen niets? Dan zijn je ‘trouwe’ volgers als sneeuw voor de zon verdwenen. Gebruik je niet bij elke foto hetzelfde filter? Dan is er geen samenhang. Ook al scheelt er veel aan, persoonlijk blijf lekker door Instagrammen. Want net als met alles: als je er tijd in steekt dan groeit het. En groei is leuk. Het is echt als een verslaving! Zou ik ooit tevreden zijn? Hmm.. Of blijft het verlangen naar goei? Is dat wat social media met je doet? Het verlangen naar steeds meer likes en volgers?

Haal jij voldoening uit Instagram?